Γράφει ο Μιχάλης Μαγνήσαλης
Όραμα λένε είναι κάτι που επιθυμείς με όλη τη δύναμη της ψυχής σου και αφιερώνεις τη ζωή σου στην πραγματοποίηση του. Στη διαδρομή παρασέρνεις κι άλλους που πιστεύουν σε σένα. Κανένας δεν ξέρει τι θα συναντήσετε. Κανένας δεν ξέρει αν θα φτάσετε στο τέλος του δρόμου. Όλοι για κάποιον ανεξήγητο λόγο συνεχίζουν.
“Αν η υποψία που έχεις, πως ο τάφος ανήκει στον Φίλιππο, είναι αληθινή, τότε κράτησες στα χέρια σου τη λάρνακα με τα οστά του. Είναι απίστευτη και φοβερή μια τέτοια σκέψη, που μοιάζει εντελώς εξωπραγματική.
Νομίζω πως δεν έχω δοκιμάσει ποτέ στη ζωή μου τέτοια αναστάτωση, ούτε και θα δοκιμάσω ποτέ άλλοτε.”
Μανόλης Ανδρόνικος 8 Νοεμβρίου 1977
Όσες φορές και αν την έχω διαβάσει, αυτή η αφήγηση με καθηλώνει.
“Πήρα το τσαπάκι της ανασκαφής, που έχω μαζί μου από το 1952, έσκυψα στο λάκκο και άρχισα να σκάβω με πείσμα και αγωνία το χώμα κάτω από το κλειδί της καμάρας. Ολόγυρα ήταν μαζεμένοι οι συνεργάτες μου.
Συνέχισα το σκάψιμο και σε λίγο ήμουν βέβαιος. Η πέτρα του δυτικού τοίχου ήταν στη θέση της, απείραχτη, στέρια.
-Είναι ασύλητος!
-Είναι κλειστός!
Ήμουν ευτυχισμένος βαθιά. Είχα λοιπόν βρει τον πρώτο ασύλητο μακεδονικό τάφο. Εκείνη τη στιγμή δεν ενδιαφερόμουν για τίποτε άλλο. Εκείνη τη νύχτα -όπως και όλες τις επόμενες- στάθηκε αδύνατο να κοιμηθώ περισσότερο από δυο τρεις ώρες. Γύρω στις 12, τα μεσάνυχτα, πήρα το αυτοκίνητο και πήγα να βεβαιωθώ αν οι φύλακες ήταν στη θέση τους. Το ίδιο έγινε και στις 2 και στις 5 το πρωί. Οπωσδήποτε, συλλογιζόμουν, μέσα στη σαρκοφάγο πρέπει να κρύβεται μια ωραία έκπληξη. Η μόνη δυσκολία που συναντήσαμε ήταν πως την ώρα που ανασηκώναμε το κάλυμμα, είδαμε καθαρά πια το περιεχόμενο και έπρεπε να μπορέσουμε να κρατήσουμε την ψυχραιμία μας και να συνεχίσουμε τη δουλειά μας, μόλο που τα μάτια μας είχαν θαμπωθεί απ’ αυτό που βλέπαμε και η καρδιά μας πήγαινε να σπάσει από συγκίνηση. Μέσα στη σαρκοφάγο υπήρχε μια ολόχρυση λάρνακα. Επάνω στο κάλυμμά της ένα επιβλητικό ανάγλυφο αστέρι με δεκάξι ακτίνες, και στο κέντρο του ένας ρόδακας. Με πολλή προσοχή και περισσότερη συγκίνηση ανασήκωσα το κάλυμμα με το αστέρι πιάνοντάς το από τις δυο γωνίες της μπροστινής πλευράς. Όλοι μας περιμέναμε να δούμε μέσα σ’ αυτήν τα καμένα οστά του νεκρού. Όμως αυτό που αντικρίσαμε στο άνοιγμά της μας έκοψε για μιαν ακόμη φορά την ανάσα, θάμπωσε τα μάτια μας και μας πλημμύρισε δέος: πραγματικά μέσα στη λάρνακα υπήρχαν τα καμένα οστά”.
“Αλλά το πιο απροσδόκητο θέαμα το έδινε ένα ολόχρυσο στεφάνι από φύλλα και καρπούς βελανιδιάς που ήταν διπλωμένο και τοποθετημένο πάνω στα οστά. Ποτέ δεν είχα φανταστεί τέτοια ασύλληπτη εικόνα. Μπορώ να φέρω στη συνείδησή μου ολοκάθαρα την αντίδραση που δοκίμασα καθώς έλεγα μέσα μου:
Αν η υποψία που έχεις, πως ο τάφος ανήκει στον Φίλιππο, είναι αληθινή -και η χρυσή λάρνακα ερχόταν να ενισχύσει την ορθότητα αυτής της υποψίας- κράτησες στα χέρια σου τη λάρνακα με τα οστά του. Είναι απίστευτη και φοβερή μια τέτοια σκέψη, που μοιάζει εντελώς εξωπραγματική.
Νομίζω πως δεν έχω δοκιμάσει ποτέ στη ζωή μου τέτοια αναστάτωση, ούτε και θα δοκιμάσω ποτέ άλλοτε.”
Μανόλης Ανδρόνικος 8 Νοεμβρίου 1977
“Ο Μανώλης Ανδρόνικος υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες αρχαιολόγους, με διεθνή αναγνώριση για τη συμβολή του στη μελέτη της αρχαίας Μακεδονίας. Γεννήθηκε στην Προύσα της Μικράς Ασίας στις 23 Οκτωβρίου 1919 και σπούδασε Φιλολογία και Αρχαιολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Στη συνέχεια συνέχισε τις σπουδές του στην Οξφόρδη, με αντικείμενο την κλασική αρχαιολογία.
Ακολούθησε πανεπιστημιακή σταδιοδρομία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, όπου διετέλεσε καθηγητής Κλασικής Αρχαιολογίας. Το όνομά του συνδέθηκε άρρηκτα με τη Βεργίνα, καθώς στις 8 Νοεμβρίου 1977 έφερε στο φως τον ασύλητο βασιλικό τάφο που αποδόθηκε στον Φίλιππο Β΄, πατέρα του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Η ανακάλυψη αποτέλεσε ένα από τα σημαντικότερα αρχαιολογικά γεγονότα του 20ού αιώνα και ανέδειξε τον πλούτο και τη σημασία του μακεδονικού βασιλείου.
Ο Ανδρόνικος πέθανε στη Θεσσαλονίκη στις 30 Μαρτίου 1992, αφήνοντας πίσω του ένα σπουδαίο ανασκαφικό και συγγραφικό έργο. Η ανακάλυψή του στη Βεργίνα τον κατέστησε μία από τις πλέον εμβληματικές μορφές της ελληνικής αρχαιολογίας”.
Οι πληροφορίες είναι από το αρχείο της ΕΡΤ.
Η επίσημη ανακοίνωση για την ανακάλυψη του τάφου του Φιλίππου β’ έγινε από τα μέσα ενημέρωσης 16 μέρες αργότερα, στις 24 Νοεμβρίου 1977.
Στην έξοδο του μουσείου στις Αιγές βρίσκονται συγκεντρωμένα τα προσωπικά αντικείμενα του Μανώλη Ανδρόνικου. Οι παλιότεροι θα αναγνωρίσουν την Nikon FM και το μεταλλικό κουτί για τα φιλμ της Agfa κάτω αριστερά.
Σημειώσεις παντού. Ακόμα και πάνω στα πακέτα από τα τσιγάρα του.
Στη μακέτα φαίνεται το εσωτερικό του βασιλικού τάφου. Δεξιά (δυτικά) είναι η είσοδος και αριστερά (ανατολικά) η σαρκοφάγος μέσα στην οποία βρέθηκε η χρυσή λάρνακα.
Στο νέο μουσείο στις Αιγές ανάμεσα στα πολλά εκθέματα στάθηκα μπροστά σε αυτή τη μαρμάρινη επιγραφή. Οι πληροφορίες λένε ότι βρέθηκε στη Βέροια και χρονολογείται στο 240 μ.χ. Γραμμένη στα ελληνικά μνημονεύει την θέσπιση αγώνων προς τιμήν του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Ακόμα μία απόδειξη ότι οι αρχαίοι Μακεδόνες ήταν φύλλο ελληνικό!
Συνδεθείτε με την κοινότητα!
Τα πρώτα μαθήματα είναι ΔΩΡΕΑΝ!
Εγγραφείτε στο newsletter και ακολουθήστε μας στο ταξίδι της γνώσης.
Μια αντικειμενική αξιολόγηση είναι πάντα ευπρόσδεκτη!
Η αναπαραγωγή, δημοσίευση, τροποποίηση, ή εκμετάλλευση των φωτογραφιών, video, σκίτσων, κειμένων και λογότυπων που περιλαμβάνονται στον παρόντα ιστότοπο για οποιαδήποτε χρήση προσωπική ή εμπορική χωρίς προηγούμενη γραπτή άδεια, απαγορεύται αυστηρά βάσει του Νόμου 2121/93 (όπως έχει τροποποιηθεί μέχρι σήμερα), του Νόμου 4481/2017 περί διαδικτυακής προσβολής δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας και συγγενικών δικαιωμάτων (ΕΔΠΠΙ), του Νόμου 4708/2020 περί ενίσχυσης της προστασίας πνευματικών δικαιωμάτων στο διαδίκτυο και των διεθνών συμβάσεων περί προστασίας πνευματικών δικαιωμάτων.
Πρέπει να έχετε συνδεθεί για να σχολιάσετε.