Κατηγορία: Camera Obscura
Ποιο μάθημα μου άρεσε όταν πήγαινα σχολείο;
Σας έχει τύχει κι εσάς να σας ρωτήσει ένα παιδί «ποιο μάθημα σας άρεσε όταν πηγαίνατε σχολείο» και να μη ξέρατε τι να απαντήσετε; Εμένα μου συνέβη πρόσφατα. Σε ένα πηγαδάκι στο διάλειμμα με τα παιδιά της έκτης. Από τη μία χάρηκα που δεν δέχτηκα την καθιερωμένη ερώτηση «τι φωτογραφική μηχανή (ή τι κινητό) έχετε εσείς κύριε»; Από την άλλη όμως για μια στιγμή πραγματικά … Συνεχίστε την ανάγνωση Ποιο μάθημα μου άρεσε όταν πήγαινα σχολείο;
Φεύγω πάντα πρώτος από το σχολείο
“Μπορείς να χωρέσεις στην αγκαλιά σου τα παιδιά μιας ολόκληρης τάξης”; “‘Οχι, αλλά…χωράω εγώ στη δική τους”. Κι αυτή η αγκαλιά ήταν το καλύτερο δώρο που πήρα σήμερα. Φεύγω πάντα πρώτος από το σχολείο. Πριν τελειώσει η σχολική χρονιά. Όταν ακόμα οι τάξεις είναι γεμάτες παιδιά. Όταν ακούγονται φωνές και γέλια στο προαύλιο. Φεύγω πρώτος γιατί δεν θέλω να είμαι εκεί την τελευταία μέρα, που … Συνεχίστε την ανάγνωση Φεύγω πάντα πρώτος από το σχολείο
Οι σημειώσεις του σκηνοθέτη
Αυτά τα πρόχειρα σκίτσα, οι γραμμές, τα βελάκια, οι χρωματισμένες λέξεις – κλειδιά. Είναι κάτι περισσότερο από ένας τυφλοσούρτης για να μη χαθώ μέσα στην ακολουθία των σκηνών. Είναι ένας εντελώς προσωπικός κώδικας γραφής. Εκφράζουν την αβεβαιότητα, την ανάγκη για αναζήτηση, την επιθυμία για τελειότητα. Όλες τις σκέψεις που περνάνε από το μυαλό μου όταν είμαι βαθειά χωμένος μέσα στην ιστορία της ταινίας. Ακόμα και … Συνεχίστε την ανάγνωση Οι σημειώσεις του σκηνοθέτη
«Οι άνθρωποι που μας αγαπούν μας γδέρνουνε»…
«Έχει νυχτώσει. Ανάβουμε το φως. Καπνίζουμε σιωπηλά ο ένας στην αγκαλιά του άλλου. Ο γάτος ο Καίσαρας παίρνει φόρα. Πηδάει στις πολυθρόνες και στον καναπέ. Τις γδέρνει με τα νύχια του. Ο Άλκης γελάει. Μ’ αρέσουν αυτές οι νυχιές που αφήνει ο Καίσαρας πάνω στα έπιπλα. Καμιά φορά όταν κοιμάται κρυμμένος κάτω απ’ το κρεβάτι, κοιτάζω αυτά τα σημάδια και σκέφτομαι πως ο Καίσαρας τα … Συνεχίστε την ανάγνωση «Οι άνθρωποι που μας αγαπούν μας γδέρνουνε»…
Χειμερινό ηλιοστάσιο – Η τελευταία μικρή μέρα
Από χθες ακούμε συνεχώς αναφορές για το χειμερινό ηλιοστάσιο ως την αρχή του χειμώνα. Κανένας όμως δεν λέει ότι αμέσως μετά, οι μέρες θα αρχίσουν σιγά σιγά να μεγαλώνουν. Μπορεί να έχουμε μπροστά μας τις πιο κρύες μέρες του χρόνου, αλλά τι πιο αισιόδοξο από το να νιώθεις ότι κάθε μέρα κάνουμε ένα μικρό βήμα για την άνοιξη και ότι κάπου στο βάθος βρίσκεται το … Συνεχίστε την ανάγνωση Χειμερινό ηλιοστάσιο – Η τελευταία μικρή μέρα
Τι πάει στραβά στα σχολεία;
Ταυτίζομαι με τα λόγια του Κάρλ Σέϊγκαν, Αμερικανού αστρονόμου, αστροφυσικού και συγγραφέα. Το αντιμετωπίζω σε κάθε μου επίσκεψη σε σχολείο. Κάτι πηγαίνει στραβά στη διαδρομή από το νηπιαγωγείο μέχρι την γ’ Λυκείου. «Πηγαίνεις να μιλήσεις σε νηπιαγωγείο, ή παιδιά της πρώτης Δημοτικού και βρίσκεις μια τάξη γεμάτη από λάτρεις της επιστήμης. Κάνουν βαθειές ερωτήσεις. Ρωτούν: «Τι είναι όνειρο, γιατί έχουμε δάχτυλα, γιατί είναι στρογγυλό το … Συνεχίστε την ανάγνωση Τι πάει στραβά στα σχολεία;
Εκεί που γεννήθηκε το «Δεν έχει χρώμα» – Οι κρυμμένες ιστορίες πίσω από τις φωτογραφίες #4
Για τρία χρόνια πηγαίνοντας στη δουλειά, έπαιρνα καθημερινά το αστικό λεωφορείο μέχρι τον σταθμό (εδώ στη Θεσσαλονίκη όταν λέμε «σταθμό», εννοούμε τον σιδηροδρομικό σταθμό). Μια μέρα είδα να περνάει από μπροστά μου αυτό το…έργο μοντέρνας τέχνης. Προφανώς το προηγούμενο απόγευμα ή το βράδυ, κάποιος άγνωστος καλλιτέχνης είχε έμπνευση. Λαγκαδά και Δραγουμάνου γωνία Κάθε πρωί την ίδια ώρα στο ίδιο σημείο. Για τρία χρόνια. Λαγκαδά και … Συνεχίστε την ανάγνωση Εκεί που γεννήθηκε το «Δεν έχει χρώμα» – Οι κρυμμένες ιστορίες πίσω από τις φωτογραφίες #4
Στη μνήμη αυτών που χάθηκαν στα Τέμπη – Οι κρυμμένες ιστορίες πίσω από τις φωτογραφίες #3
Μέχρι τη στιγμή που χτύπησε το τηλέφωνό μου, έχοντας χάσει κι εγώ ένα παιδί πριν από χρόνια σε τροχαίο, νόμιζα ότι τα είχα ζήσει όλα. Έκανα λάθος! Ένα τηλεφώνημα που άλλαξε τη ζωή μου «Γεια σας…ονομάζομαι Λίλια…είμαι η μαμά της Ιφιγένειας Μήτσκα που σκοτώθηκε στο δυστύχημα με τα τρένα στα Τέμπη. Μου είπαν από τη σχολή χορού της κυρίας Γεύσης Τζίτα στα Γιαννιτσά, ότι είχατε … Συνεχίστε την ανάγνωση Στη μνήμη αυτών που χάθηκαν στα Τέμπη – Οι κρυμμένες ιστορίες πίσω από τις φωτογραφίες #3
19 Αυγούστου, Παγκόσμια ημέρα φωτογραφίας
«Μόνο το φως μπορεί να περνάει από τα πιο βρώμικα μέρη χωρίς να λερώνεται». Διογένης ο κυνικός Ο Διογένης (412 π.Χ. – 323 π.Χ.), γνωστός και ως Διογένης ο Κυνικός ή Διογένης ο Σινωπεύς ήταν Έλληνας φιλόσοφος, και ένας από τους θεμελιωτές του κυνισμού. Φέρεται να γεννήθηκε στη Σινώπη περίπου το 412 π.Χ., (σύμφωνα με άλλες πηγές το 399 π.Χ.), και πέθανε το 323 π.Χ. στην Κόρινθο. Θεωρείται σημαντικός εκπρόσωπος της κυνικής φιλοσοφίας. Χρησιμοποιούσε τον αστεϊσμό και το … Συνεχίστε την ανάγνωση 19 Αυγούστου, Παγκόσμια ημέρα φωτογραφίας

Πρέπει να έχετε συνδεθεί για να σχολιάσετε.