Κανούργια χρονιά ανατέλλει

Στην αυγή της νέας χρονιάς η παλέτα του δημιουργού ξεχειλίζει από χρώματα. Μερικές φορές δεν χρειάζεται να ταξιδέψεις μακριά. Αρκεί να βγεις στην βεράντα σου την κατάλληλη στιγμή και αυτό που θα δεις θα σε ταξιδέψει νοερά. Τα χρώματα του χειμώνα είναι πολύ διαφορετικά από εκείνα του καλοκαιριού. Οι χειμωνιάτικες εικόνες της ελληνικής υπαίθρου είναι λιγότερο γνωστές. Τον χειμώνα οι περισσότεροι είμαστε κλεισμένοι στην ασφάλεια … Συνεχίστε την ανάγνωση Κανούργια χρονιά ανατέλλει

Περιμένοντας τον Άγιο Βασίλη

Όσο και αν ο αγαπημένος των παιδιών Άγιος Βασίλης μοιάζει να μη συμβαδίζει με τα ελληνικά ήθη και έθιμα, στην πραγματικότητα οι ρίζες και αυτού του μύθου βρίσκονται βαθειά στην ελληνορθόδοξη παράδοση. Από την Καππαδοκία της Μικράς Ασίας Ο Μέγας Βασίλειος γεννήθηκε στην Καππαδοκία της Μικράς Ασίας. Έζησε από το 330 μέχρι το 378 π.Χ. Ήταν θεολόγος, Επίσκοπος της Καισαρείας και ένας από τους Τρεις Ιεράρχες … Συνεχίστε την ανάγνωση Περιμένοντας τον Άγιο Βασίλη

Μια Φάτνη όπως παλιά…

Έχοντας επιστρέψει σε μια Ελλάδα που οι φάτνες από φωτοσωλήνες L.E.D. έχουν γίνει κοινή παραγγελία και μοιράστηκαν σε όλους τους δήμους, δεν μπορώ να μη θυμηθώ αυτό που είδα πριν ένα χρόνο στην πιο πολυσύχναστη πλατεία της Ρώμης. Ανεπίσημα η Piazza Navona είναι γνωστή και ως «Πλατεία των Καλλιτεχνών». Ο επισκέπτης μπορεί να συναντήσει εκεί από μουσικούς και κουκλοθέατρα, μέχρι ηθοποιούς του δρόμου, ποιητές που … Συνεχίστε την ανάγνωση Μια Φάτνη όπως παλιά…

Εργασία μετά διαλογισμού

Δύσκολο να περνάς όλη σου τη μέρα στον δρόμο. Μικροπωλητής στον πεζόδρομο βρίσκει ευκαιρία για λίγο διαλογισμό, ή για μια σύντομη προσευχή. Μπορεί απλά να ξεκουράζει το μυαλό του, ή να έχει τον τρόπο να κοιμάται ελαφρά, ώστε να μην πηγαίνει ούτε λεπτό χαμένο. Power nap που λέμε και στα μέρη μου… Συνεχίστε την ανάγνωση Εργασία μετά διαλογισμού

Τα Blues της άγριας νιότης #1

Αύγουστος του ’23. Περπατώντας στα Εξάρχεια, με οδηγούν τα χνάρια της νιότης μου κι εγώ πάω γυρεύοντας. Εκεί που άκουσα για πρώτη φορά κάτι ντροπαλούς νεαρούς να τραγουδάνε τον Άσωτο Υιό. Που ο Τζιμάκος φώναζε «γ@μ@τε γιατί χανόμαστε» (μη πάει ο νους σας στο πονηρό, για την υπογεννητικότητα που βιώνουμε σήμερα, μετά από 40 χρόνια μιλούσε). Εκείνο το υπόγειο της οδού Σολωμού, που ο Νικόλας … Συνεχίστε την ανάγνωση Τα Blues της άγριας νιότης #1

Καλοκαίρι χωρίς ηλιοτρόπια δεν γίνεται

Ολόκληρο το καλοκαίρι τα ηλιοτρόπια γεμίζουν τα λιβάδια με το εντυπωσιακό κίτρινο χρώμα τους. Η ονομασία τους προέρχεται από το γεγονός ότι η κεφαλή τους ακολουθεί τον ήλιο κατά τη διάρκεια της ημέρας και στρέφεται πάλι προς την ανατολή το πρωί. Η κίνηση αυτή σταματά μετά την άνθηση και την γονιμοποίηση των ανθέων. Στην υπόλοιπη διάρκεια της ανθοφορίας τους, παραμένουν στραμμένα προς την ανατολή. Περισσότερο γνωστά είναι με την ονομασία «Ηλίανθος». … Συνεχίστε την ανάγνωση Καλοκαίρι χωρίς ηλιοτρόπια δεν γίνεται

«Μια εικόνα αξίζει όσο χίλιες λέξεις» – Ποιος το είπε αυτό;

Η φράση «μια εικόνα αξίζει όσο χίλιες λέξεις», αποτελεί εξέλιξη της αρχαίας κινέζικης παροιμίας που λέει: «Να ακούσεις για κάτι 100 φορές, δεν είναι πιο πειστικό από το να το δεις μπροστά σου έστω και μία». Η έμπνευση ανήκει στον αμερικανό διαφημιστή Arthur Brisbane του Syracuse Advertising Men’s Club, ο οποίος την χρησιμοποίησε για πρώτη φορά τον Μάρτιο του 1911. Λόγω της κινεζικής προέλευσης, πολλοί ατεκμηρίωτα την αποδίδουν στον ίδιο τον Κομφούκιο, … Συνεχίστε την ανάγνωση «Μια εικόνα αξίζει όσο χίλιες λέξεις» – Ποιος το είπε αυτό;

Πάμε και όπου βγει…

Πάντα αγαπούσα τα τραίνα. Έχω γράψει πολλές φορές γι’ αυτά. Πολύ περισσότερες έχω ταξιδέψει. Στα φοιτητικά μου χρόνια ήταν το δεύτερο σπίτι μου. Πολύ πριν την ηλεκτροκίνηση, την εποχή της μονής γραμμής, το ταξίδι ήταν πολύωρο και κουραστικό. Όλα γίνονταν χειροκίνητα, αλλά πάντα φτάναμε στον προορισμό μας χάρη στο φιλότιμο και την υπευθυνότητα μηχανοδηγών, σταθμαρχών και όλων όσων εργάζονταν σε αυτά.  Ευχή όλων μας, αυτή … Συνεχίστε την ανάγνωση Πάμε και όπου βγει…

Όταν συνηθίζουμε την ασχήμια…

…γινόμαστε κι εμείς μέρος της. Το θέαμα είναι παλιό και συνηθισμένο. Είτε είμαστε, είτε δεν είμαστε εμείς αυτοί που πετάμε τα σκουπίδια μας στη φύση και απλώς αδιαφορούμε, δεν έχει μεγάλη διαφορά. Επιστρέφουμε στο σπίτι μας και ξεχνάμε τι κάναμε ή τι είδαμε. Πόσο μακρυά είναι η ύπαιθρος από το σπίτι μας; Νομίζουμε ότι η πόρτα του διαμερίσματός μας στην πόλη μας κρατάει ασφαλείς. Αλήθεια … Συνεχίστε την ανάγνωση Όταν συνηθίζουμε την ασχήμια…