Από το άρθρο μου “Λίμνη Δοϊράνη στη μεθόριο της Ελλάδας” που δημοσιεύθηκε στις 5 – 2 – 23.
Γράφει ο Μιχάλης Μαγνήσαλης
Όταν περπατάς στη φύση, μπορεί να εμφανιστεί μπροστά σου ένα θέαμα που πραγματικά δεν έχεις ξαναδεί. Να νομίζεις ότι βρίσκεσαι μέσα σε ένα τρισδιάστατο σύμπαν σε κάποια άλλη διάσταση. Αυτό βέβαια που γνωρίζουν οι έμπειροι φωτογράφοι φύσης, είναι ότι μια εικόνα σαν αυτή μπορεί να διαρκέσει μόλις μερικά δευτερόλεπτα. Ο ήλιος συνεχίζει τη διαδρομή του προς τη δύση. Τα χρώματα αλλάζουν πολύ γρήγορα. Τα σύννεφα μπορεί να μετακινηθούν. Η σκηνή μπορεί να είναι πολύ διαφορετική έως και αδιάφορη μετά από λίγα λεπτά. Γι’ αυτό πρέπει να είσαι έτοιμος να το αποτυπώσεις.
Ένας λίγο άγνωστος υδροβιότοπος
Ήθελα από καιρό να εξερευνήσω την περιοχή της Δοϊράνης. Είχα ακούσει πολλά γι’ αυτό το οικοσύστημα. Για τον υδροβιότοπο με τα σπάνια πουλιά, για την ιστορία που κουβαλάει, για το εγκαταλελειμμένο κτίριο του παλιού σιδηροδρομικού σταθμού, για το σπιτάκι μέσα στο νερό και πολλές άλλες μικρές κρυμμένες ιστορίες. Από την ανατολική πλευρά που ανήκει στην Ελλάδα μπορεί κάποιος να δει πολύ καθαρά απέναντι τα χωριά του κράτους των Σκοπίων.
Υπάρχει ένα σημείο που είναι γνωστό με την ονομασία “το σπιτάκι στο νερό”. Βαδίζοντας προσεκτικά στο κομμάτι του δρόμου που περνάει από μπροστά του, λίγα μέτρα πιο κάτω φτάνω σε μια άκρη, από όπου μπορώ να δω τους νεκρούς κορμούς που στέκουν μέσα στο νερό. Είναι μια εικόνα που έχει γίνει σήμα κατατεθέν του τοπίου της Δοϊράνης.
Η κοινότητα θα είναι σύντομα online.
Μείνετε συνδεδεμένοι!
Από την έμπνευση μέχρι τη στιγμή του κλικ
Ήταν ένα ζεστό αυγουστιάτικο απόγευμα. Είχα περάσει ολόκληρη τη μέρα κάνοντας βόλτες στην περιοχή ψάχνοντας για φωτογραφικά θέματα. Παρά τη ζέστη του καλοκαιριού τα νερά της λίμνης έφταναν μέχρι πολύ έξω και αυτό με ανάγκαζε να κινούμαι πολύ προσεκτικά για να μη βουλιάξω. Λίγο μετά τις 8μμ άρχισε να σχηματίζεται αυτός ο πίνακας ζωγραφικής. Περίμενα μέχρι τα σύννεφα να πάρουν τη θέση τους και να καλύψουν τον ήλιο, που λόγω της εποχής ήταν ακόμα αρκετά δυνατός. Ο κόντρα φωτισμός και οι φυσικές αντανακλάσεις έδιναν αυτό το μπλε χρώμα που λεπτό προς λεπτό γινόταν όλο και πιο έντονο. Η γυαλιστερή επιφάνεια του νερού σαν ένας φυσικός καθρέφτης δημιούργησε αυτόν τον κατοπτρισμό, σε σημείο που να μη φαίνεται εύκολα ποιο κομμάτι είναι το αληθινό και ποιο η αντανάκλαση.
Με τεχνική ματιά
Σε μια φωτογραφία τοπίου η κυριότερη γραμμή που ορίζει την γεωμετρία του κάδρου είναι ο ορίζοντας. Το φυσικό όριο μεταξύ ουρανού και εδάφους ή μεταξύ ουρανού και της επιφάνειας του νερού. Όταν η γραμμή του ορίζοντα είναι παράλληλη με τις οριζόντιες γραμμές του κάδρου, τότε έχουμε αρμονία στην αισθητική.
Στις περισσότερες φωτογραφίες τοπίου αυτό που μας εντυπωσιάζει και τραβάει τα βλέμματα είναι τα χρώματα της φύσης. Το σκηνικό διαμορφώνεται από τα σύννεφα που παίρνουν διάφορες μορφές και από τις κορυφογραμμές των βουνών. Εδώ όμως πρωταγωνιστές είναι αυτοί οι νεκροί κορμοί που ξεπροβάλλουν μέσα από το νερό και τα σύννεφα με τα βουνά βρίσκονται σε δεύτερο πλάνο.
Θα έλεγε κάποιος ότι ο κύριος όγκος των κορμών σχηματίζει ένα νοητό τείχος σε μια περιοχή του κάδρου που αντιστοιχεί στο μεσαίο τρίτο. Στο τμήμα δηλαδή που ορίζεται από τις γραμμές των δύο οριζόντιων τρίτων. Τοποθετώντας τους εκεί και προσέχοντας ώστε η γραμμή του ορίζοντα να βρίσκεται ακριβώς στη μέση, πετυχαίνουμε συμμετρία. Από τη μέση και πάνω έχουμε το αληθινό τοπίο και από τη μέση και κάτω έχουμε την αντανάκλαση στην επιφάνεια του νερού.
Αν παρατηρήσουμε λίγο πιο προσεκτικά, θα δούμε ότι στο κέντρο του κάδρου η σειρά των κορμών είναι πιο αραιή και αρκετά πιο μακρινή. Δημιουργούν την αίσθηση ότι εκεί υπάρχει ένα “άνοιγμα”, κάτι σαν είσοδος σε λιμάνι. Τοποθετώντας αυτή την “είσοδο” μεταξύ αριστερού και δεξιού κάθετου τρίτου ενισχύουμε την αρμονία.
Όπως φαίνεται και στον πίνακα δεδομένων, έχει χρησιμοποιηθεί ευρυγώνιος φακός 29mm. Αυτός ο φακός μας δίνει ευρύ πεδίο λήψης που είναι απαραίτητο σε μια φωτογραφία τοπίου. Ένα ακόμα πολύ χρήσιμο χαρακτηριστικό του είναι το μεγάλο βάθος πεδίου. Έχοντας υπόψη αυτά τα δύο πράγματα, η επιλογή του σημείου εστίασης έγινε σε κάποιον από τους κορμούς που βρίσκονται στο κέντρο του κάδρου, οι οποίοι είναι λίγο πιο μακριά σε σχέση με αυτούς που βρίσκονται αριστερά και δεξιά. Έτσι “έγραψαν” καθαρά όλες οι λεπτομέρειες ακόμα και των πιο μικρών κλαδιών και οι αντανακλάσεις τους στο κάτω μέρος του κάδρου. Τα μακρινά θέματα όπως είναι τα σύννεφα και οι οροσειρές από τη μέση μέχρι το επάνω μέρος του κάδρου βρίσκονται ελάχιστα εκτός βάθους πεδίου και γι’ αυτό είναι ελαφρά θολά. Τόσο όσο να παίζουν τον ρόλο του δεύτερου πλάνου.
Η φωτομέτρηση έγινε σε κάποιο από τα σημεία μεσαίας τονικότητας (ούτε πολύ σκοτεινά, ούτε πολύ φωτεινά). Τέτοια σημεία μπορεί να είναι μια σειρά κορμών, ή μια από τις οροσειρές στο βάθος. Ο κόντρα φωτισμός αφού έχουμε τον ήλιο ακριβώς απέναντι κάνει τους κορμούς να φαίνονται σκιεροί και να γράφουν “σαν γκρίζες σιλουέτες. Με αυτή την επιλογή καταφέρνουμε να έχουμε σκοτεινές τις επιφάνειες που φωτίζονται ελάχιστα όπως περιοχή στα δεξιά και ταυτόχρονα αφήνουμε τις υπερφωτισμένες περιοχές να μας θυμίζουν ότι ο ήλιος μπορεί να μη φαίνεται, αλλά πάντα είναι εκεί πίσω από τα σύννεφα.
Παίζοντας με το White Balance
Όπως έχω πει και σε πολλές συνεντεύξεις, αν θες να κάνεις κάτι διαφορετικό πιο ξεχωριστό, πρέπει να “παραβιάζεις” του κανόνες και να ξεπερνάς τα όρια. Εδώ για να γίνει πιο έντονο το μπλε που οφείλεται στα σύννεφα, έκανα μια μικρή παρέμβαση: Αντί να αφήσω το White Balance στη ρύθμιση για φως ημέρας (5500 Κ), έβαλα μια ρύθμιση πιο χαμηλά στα 3800 Κ. Με αυτόν τον τρόπο “ξεγάλασα” τη μηχανή και την ανάγκασα να ανεβάσει τη θερμοκρασία χρώματος για να δώσει αυτό το έντονο μπλε.
Η διαδρομή
Ξεκινώντας από το κέντρο της Θεσσαλονίκης διασχίζουμε την Εγνατία ή οποία συνεχίζει ως Μοναστηρίου, μέχρι την διασταύρωση με τον παλιό δρόμο του Κιλκίς, λίγο πριν την είσοδο του Δήμου Ιωνίας (Διαβατά). Στρίβουμε δεξιά και ακολουθούμε τη διαδρομή για 70 χλμ περίπου, παρακάμπτοντας περιφερειακά την πόλη του Κιλκίς, μέχρι το χωριό Δροσάτο. Εκεί στρίβουμε αριστερά και μόλις φτάσουμε στην είσοδο του οικισμού, συνεχίζουμε δεξιά, παράλληλα με την ακτογραμμή της λίμνης για περίπου 8 χλμ. Οδηγούμε με χαμηλή ταχύτητα για να μη χάσουμε το σημείο που πρέπει να στρίψουμε αριστερά και να μπούμε στο δρομάκι που θα μας οδηγήσει εκεί που βρίσκεται το “σπιτάκι στο νερό”. Ανάλογα με την εποχή του χρόνου, υπάρχει περίπτωση τα νερά να έχουν τραβηχτεί προς τα μέσα και το σπιτάκι να μη βρίσκεται μέσα στο νερό. Αν θέλουμε να το πλησιάσουμε θα πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί. Το έδαφος στις ακτές των λιμνών είναι πολύ μαλακό και κρύβει εκπλήξεις…
θα πρέπει να μάθουμε να αποδεχόμαστε ότι υπάρχουν περιοχές που ενώ έχουν να δώσουν πολλά, παρακμάζουν επειδή δεν βρίσκονται επάνω ή κοντά σε κύριους οδικούς άξονες. Η Δοϊράνη βρίσκεται κάπως απόμερα, σε έναν δρόμο που δεν χρησιμοποιείται συχνά, παρά μόνο από τους κατοίκους των γύρω χωριών. Η αλήθεια είναι ότι κοντά στην είσοδο του τελωνείου υπάρχουν λίγες ταβέρνες που τα Σαββατοκύριακα γεμίζουν, αλλά τίποτε περισσότερο. Ίσως αυτό να είναι που κάνει αυτούς τους τόπους μαγικούς και να τους προτιμούν οι εξερευνητές και λάτρεις της φύσης.
Το σημείο της φωτογράφισης
41.242538, 22.770282
Διαβάστε το άρθρο μου “Λίμνη Δοϊράνη στη μεθόριο της Ελλάδας” που δημοσιεύθηκε στις 5 – 2 – 23.
Η κοινότητα θα είναι σύντομα online.
Μείνετε συνδεδεμένοι!
Παρατηρούμε χωρίς να παρεμβαίνουμε. Φωτογραφίζουμε με σεβασμό προς τη φύση. Δεν κόβουμε και δεν πατάμε τα φυτά. Δεν κάνουμε έντονους θορύβους. Δεν οδηγούμε τα αυτοκίνητα μας με μεγάλες ταχύτητες και δεν τα αφήνουμε επάνω σε ευαίσθητα εδάφη. Δεν ανάβουμε φωτιές. Δεν πετάμε σκουπίδια. Σκοπός μας είναι να γνωρίσουμε και όχι να καταστρέψουμε τα οικοσυστήματα. Χωρίς αυτά δεν μπορούμε ούτε εμείς να ζήσουμε.
Εγγραφείτε στο newsletter!
Μια αντικειμενική αξιολόγηση είναι πάντα ευπρόσδεκτη!
Η αναπαραγωγή, δημοσίευση, τροποποίηση, ή εκμετάλλευση των φωτογραφιών, video, σκίτσων, κειμένων και λογότυπων που περιλαμβάνονται στον παρόντα ιστότοπο για οποιαδήποτε χρήση προσωπική ή εμπορική χωρίς προηγούμενη γραπτή άδεια, απαγορεύται αυστηρά βάσει του Νόμου 2121/93 (όπως έχει τροποποιηθεί μέχρι σήμερα), του Νόμου 4481/2017 περί διαδικτυακής προσβολής δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας και συγγενικών δικαιωμάτων (ΕΔΠΠΙ), του Νόμου 4708/2020 περί ενίσχυσης της προστασίας πνευματικών δικαιωμάτων στο διαδίκτυο και των διεθνών συμβάσεων περί προστασίας πνευματικών δικαιωμάτων.
